Hoe overleef ik een verandercultuur?

Je manager heeft, na het lezen van een aantal Kotter boeken, het licht gezien en na een aantal jaren verwaarlozing worden de touwtjes nu echt aangetrokken. Het is afgelopen met de wildgroei. In het nieuwe jaar moet alles anders. Verandering is de nieuwe constante!

De oude garde die meester zijn geworden in het toepassen van de BOHICA methode moeten er nu ook aan geloven. Stilletjes in een hoekje blijven zitten No Way! Iedereen gaat veranderen dus jij ook!

Waarom?

Drie dagen later zit je in een meeting waarin je manager verteld waarom de veranderingen doorgevoerd gaan worden. Dat is even schrikken want je manager heeft nog nooit uitleg gegeven over het waarom en je voelt je ineens betrokken. Hij legt de vinger op de zere plek en dat doet even pijn. Hij schetst de urgentie en een duidelijke roadmap en verdeeld de veranderingen in concrete en hapklare brokjes voor elke afdeling. Na een halfuur begin je bijna te begrijpen dat de kwaliteit echt beter moet en dat een andere manier van werken echt noodzakelijk is. Je camouflagepak aantrekken en stilletjes in een hoekje kruipen is er niet meer bij. In de aanval gaan lijkt ook even niet verstandig.

‘Nou ja, ik hoef natuurlijk niet vooraan in de rij te gaan staan. Ik wacht eerst wel even af hoe mijn collega’s het ervaren’.

In de weken erna begint langzaam het besef te ontstaan dat ontsnappen niet meer mogelijk is. Je wordt door medecollega’s in een meeting aangesproken op het feit dat je nog niet begonnen bent aan het invoeren van de nieuwe werkwijze. Plotseling dringt het besef tot je door dat je niet langer tot de meerderheid behoort die kritisch was, je bent nu 1 van de laatste dwarsliggers geworden.

What’s in it for me?

Maar wacht eens even, de baas kan wel willen dat de kwaliteit beter moet en dat we een meer gestandaardiseerde manier van werken krijgen, maar wat heb ik daar eigenlijk aan? Dit gaat mij nu alleen maar meer tijd kosten en de werkdruk is al zo hoog. Je manager begrijpt gelukkig je zorgen en je weerstand en legt geduldig uit dat dit op korte termijn inderdaad meer tijd gaat kosten maar dat iedereen, dus ook jij, er uiteindelijk baat bij heeft dat er een meer gestandaardiseerde en digitale manier van werken ontstaat zodat de kwaliteit van het product en de tevredenheid bij de medewerkers stijgt.

‘Sorry dat ik een dwarsligger ben’ zeg ik nog maar mijn baas grapt ‘dwarsliggers zijn nodig om het spoor vast te houden’.

Na enkele weken ben je redelijk overtuigd en durf je de oude manier los te laten. Raar eigenlijk dat veranderen niet zo moeilijk is maar met name het loslaten van het oude vertrouwde. Je begrijpt inmiddels hoe de nieuwe manier van werken in elkaar zit. Met de handvaten die je hebt gekregen begin je langzaam met het doorvoeren van de nieuwe werkwijze. In het begin nog even onwennig maar na een tijdje ga je er zelfs de lol van in zien. Je spreekt 1 van de laatste dwarsliggers op een positieve manier aan op zijn negatieve houding en hij neemt het nog van je aan ook.

Na een paar maanden betrap je jezelf er op dat je meer zin hebt in je werk. Er zijn vrijwel geen discussies meer over de manier van werken. Meetings gaan vanaf nu over de inhoud en hoe de kwaliteit nog beter kan worden. Medewerkers durven weer feedback te geven omdat ze zien dat veranderingen voor verbeteringen zorgen, iets waar iedereen baat bij heeft. Je merkt dat de negatieve spiraal op de afdeling vervangen is door een continu verbeterproces waar iedereen blij van wordt.

‘Zojuist kwam de baas vragen of ik ambassadeur wil worden van een nieuw verandertraject. Ha, ik, de meest kritische medewerker die hij heeft 😊 of zou ik de meest betrokken medewerker zijn?

Anyway, ik heb er zin in!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.